«Η Αγάπη ήταν που μας κράτησε Όρθιους»

                    

Μια προδημοσίευση του βιβλίου μου

31 Αυγούστου 2024. 

Η Εύη έφυγε πέντε μέρες μετά τα γενέθλιά στις 31 Αυγούστου του 2024 . Σαράντα τεσσάρων ετών. Είκοσι τρία χρόνια παντρεμένοι.

Τη σκλήρυνση την είχε από τα δεκατέσσερα. Τη νικήσαμε όμως. Ο γιατρός είπε: «Η σκλήρυνση μάλλον ξέχασε την Εύη.»

Τον καρκίνο δεν προλάβαμε. Χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Λάθος εκτιμήσεις. Αδιευκρίνιστος πυρετός επί μήνες και κάποιοι γιατροί ανήμποροι(;). Και στο τέλος, η μετάσταση είχε ήδη προχωρήσει.

Τους τελευταίους μήνες του 2023 ήμουν σε άλλο νοσοκομείο όπου και τελικά μου ακρωτηρίασαν το αριστερό άκρο (αιτία αθηροσκλήρωση). Εκείνη στο ένα κρεβάτι, εγώ στο άλλο. Η Ευούλα μου στο χειρουργείο του νοσοκομείου(Λ) και εγώ στο χειρουργείο του νοσοκομείου(Α)Ούτε 5 χιλιόμετρα απόσταση αλλά ήμασταν ΜΑΖΙ χωρίς να είμαστε...

Τό βιβλίο δεν γράφτηκε για να προκαλέσει πόνο. Γράφτηκε για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της-της το οφείλω. Για να πει σε όσους παλεύουν με χρόνιες ασθένειες: δεν είστε μόνοι. Για να πει σε όσους αγαπούν: η αγάπη δεν είναι συναίσθημα μόνο – είναι απόφαση.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει σύντομα. Εδώ, μοιράζομαι μαζί σας τον πρόλογο – την επιστολή που έγραψα στην Εύη .

Όχι για να αποχαιρετήσω. Για να υποσχεθώ ότι η ιστορία μας θα ταξιδέψει, όπως η ταξιδιάρικη ψυχούλα της.

Δημήτρης Σκουτέρης

Παραθέτω το Α΄ κεφάλαιο του βιβλίου μου

 Κεφάλαιο 1^ο

Αντί-Προλόγου

 

Εύη μου,

Πέντε μέρες μετά τα γενέθλιά σου ( 31 Αυγούστου 2024) και περνάς στο επέκεινα...

Δεν ξέρω πού να ξεκινήσω, ούτε πού να τελειώσω αυτή την ιστορία. Ή μάλλον, ξέρω. Ξεκινάει από τη στιγμή που σε γνώρισα και τελειώνει… στην αθανασία. Γιατί αυτό είμαστε εμείς: μια ιστορία αγάπης που αντιστάθηκε, που πολέμησε, που νίκησε και που στο τέλος, ηττήθηκε.

Ήττα; Ποιος είπε ότι ηττηθήκαμε; Αν ο στόχος της ζωής ήταν απλώς η επιβίωση, τότε ναι. Αλλά αν ο στόχος ήταν η πλήρης και απόλυτη ζωή, η αγάπη που ξεπερνά τα όρια του σώματος, τότε Εύη μου, νικήσαμε. ‘Έδωσες-Δώσαμε τη μάχη με γενναιότητα, υπερηφάνεια και δύναμη ψυχής.

Δεν σου μιλώ δυνατά.

Δεν χρειάζεται.

Στέκομαι δίπλα σου-κι ας είσαι στο φέρετρο- και ξέρω πως, αν μπορούσες, θα μου έλεγες «Μωρό μου και αυτό θα περάσει…είσαι δυνατός». Θα χαμογελούσες – εκείνο το χαμόγελο που πάντα ερχόταν πρώτο- ακόμη κι όταν το σώμα σου δεν προλάβαινε να το συνοδεύει. Πάντα έλεγες πως μεταξύ μας προτεραιότητα έχουν οι πράξεις και όχι τα λόγια. Κι όμως, σήμερα αγάπη μου τα λόγια χρειάζονταν να ειπωθούν, να τα ξεστομίσω, ΔΕΝ ειπώθηκαν από σεβασμό και απέραντη αγάπη σε εσένα.

Πέντε μέρες πριν, είχες γενέθλια.

Μόλις πέντε μέρες από τα γενέθλιά σου, στις 31 Αυγούστου 2024, στα 44 σου, πέρασες στο επέκεινα. Άφησες πίσω σου μια καρδιά συντετριμμένη, αλλά και γεμάτη από τη δική σου δύναμη.

Η μόνη παρηγοριά είναι ότι το έκανες με την ίδια ανδρεία που έδινες τις μάχες σου κόντρα στην σκλήρυνση, κόντρα στον καρκίνο. Κύριο μέλημά σου τα δύο χρόνια αυτά χρόνια ήταν να παλεύεις, να επιβιώσεις, να αντιμετωπίσεις νικηφόρα τον καρκίνο,  γιατί ήθελες να επιστρέψεις στην ευτυχισμένη ζωή μας.

Να επιστρέψεις να ξαναγίνουμε ΕΝΑ.

Ατύχησα καρδούλα μου, γιατί στην προτελευταία σου μάχη δεν μπορούσα να είμαι δίπλα σου σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο, όπως σε όλα τα χρόνια της σκλήρυνσης, να βιώσω και να σε στηρίξω στον άνισο αγώνα σου με τον καρκίνο. Βλέπεις τρείς μήνες στο άλλο νοσοκομείο, πάλευα να σώσω το πόδι μου από την αθηροσκλήρωση. Ήμουν κι εγώ στο χειρουργείο-κατέληξα να βρεθώ ακρωτηριασμένος πλέον - την ίδια περίοδο που και εσύ σε άλλο νοσοκομείο έμπαινες στο χειρουργείο.  Την περίοδο εκείνη που η αγάπη μας χρειαζόταν να γίνει ασπίδα και για τους δυο μας, κυρίως βέβαια για εσένα. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς οι τοξικοί επικράτησαν...

Τώρα πλέον σε αποχωρίζομαι - αλλά ταυτόχρονα επανασυνδέομαι  μαζί σου.

Αποχωρίζομαι το σώμα σου, την φυσική σου παρουσία, τη φωνούλα σου που κάθε πρωί με καλούσε να πιούμε μαζί το καφεδάκι μας.

Τώρα, όμως,  νιώθω να ενώνομαι με την ουσία σου, με το πνεύμα σου, την ψυχούλα σου, την αγάπη σου που πλέον κατοικοεδρεύει βαθειά μέσα μου.

Το γνώριζες-το γνωρίζεις αλλά θα το πω και πάλι: Σ’ αγαπώ.

Σήμερα, στέκομαι εδώ μπροστά σου και σου μιλώ σαν να είσαι απλώς κουρασμένη. Σαν να ξεκουράζεσαι για λίγο. Σαν να έκανες, ένα από τα γνωστά σου διαλείμματα, να ξεγελάσεις έστω και λίγο τους πόνους -από την σκλήρυνση- που από τα δεκατέσσερα σου πάλευες.

Αγάπη μου, τι καταφέραμε άραγε;

Όχι όπως τα σχεδιάζαμε... Αλλά νομίζω ότι κάτι καταφέραμε.

Θυμάσαι πόσες φορές είπαμε εκείνο που ο πατέρας μου μας έμαθε…«κι αυτό θα περάσει»; Το λέγαμε για τη σκλήρυνση, για τις ώσεις, για τις νύχτες που δεν κοιμόσουν, για τα πρωινά που το σώμα σου δεν σε άκουγε. Το λέγαμε και γελούσαμε- όχι γιατί δεν φοβόμασταν- αλλά γιατί είχαμε ο ένας τον άλλον. Και όσο βάθαινε αυτή η σχέση, όλα τα άλλα ήταν αντιμετωπίσιμα.

Σε κοιτάζω και δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτό είναι το τέλος. Όχι γιατί αρνούμαι την αλήθεια, αλλά γιατί η αλήθεια μας, η αγάπη μας δεν χωρά σε ένα τέλος. Η ζωή μας δεν ήταν ποτέ γραμμική σαν μια ευθεία γραμμή. Ήταν πολυκύμαντη. Αγώνας… Ανάσα… Πτώση…. Και τελικά νικήτρια …Σηκώνεσαι και Ορθοστατείς….με παρασέρνεις και μένα , μου δίνεις ζωή, μου δίνεις οξυγόνο…

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα το 2012 όταν η κατά πλάκας σκλήρυνση σε είχε καθηλώσει στο κρεβάτι της κλινικής-του φίλου μας του Μίμη, του Γιατρού- που μου είπες:

«Αγάπη μου, μη στεναχωριέσαι. Θα ξανασηκωθώ. Θα ξαναπερπατήσω. Θα ξαναπάω στη δουλειά. Θα ξαναχορέψω. Θα ξανακάνουμε έρωτα.»

Και τα έκανες όλα. Την τήρησες την Υπόσχεση

Ένα προς ένα. Όλα…μα όλα τα τήρησες.

Σαν να ήθελες να αποδείξεις όχι κάτι στον κόσμο, αλλά κάτι στην ίδια την ασθένεια και στον πόνο-σαν να τους αποδείκνυες ότι εσύ ήσουν η νικήτρια . Και ήσουν νικήτρια. Μέτραγες καθημερινά περισσότερες νίκες από ήττες και ας πόναγες …και ας έσφιγγες τα δόντια …αλλά χαμογελούσες το βράδυ όταν σου έτριβα τις πατούσες, όταν σου έκανα το αγαπημένο σου «μασάζ» στα ποδαράκια σου (πιο πολύ στο αριστερό), μιά ακόμα ιεροτελεστία που μαζί βιώναμε . 

Γι’ αυτό σου μιλώ τώρα ήρεμα έχοντας υποτάξει τον όποιο θυμό για πρόσωπα ή καταστάσεις ή….ή…  Χωρίς διάθεση να κατηγορήσω. Χωρίς «αν». Και ξέρεις γιατί καρδούλα μου ; Γιατί δεν θα σου άρεσε... Δεν ήσουν ποτέ μισαλλόδοξη , εγωίστρια ή εκδικητική. Ήσουν άνθρωπος της αξιοπρέπειας. Και της αγάπης. Της βαθιάς, ήσυχης αγάπης που δεν φωνάζει, αλλά αντέχει, υποφέρει, υπομένει, επιμένει, μάχεται, σφραγίζει με το πέρασμα της, σφραγίζει με την καλοσύνη της . Υπήρξες ο πιο δοτικός άνθρωπος που έχω συναντήσει

Ξέρω πως, αν μπορούσες, θα μου έλεγες να συνεχίσω... Να αναπνέω. Να μην  φυλακίσω στη λύπη την Ψυχούλα σου, εκεί που θα βρίσκεσαι με την αλήθεια των λόγων μου, τις πράξεις, ή τις παραλείψεις μου. Και στο υπόσχομαι: δεν θα το κάνω, άλλωστε η μικροπρέπεια και ο ευτελισμός ουδέποτε μας χαρακτήριζαν . Σέβομαι και υποκλίνομαι στην μνήμη σου καρδούλα μου, θέλω η Ψυχούλα σου να είναι μακάρια όπου και βρίσκεσαι.

Αυτό το βιβλίο δεν γράφεται για να προκαλέσει πόνο.

Γράφεται για να κρατά ζωντανή την μνήμη σου.

Να υπενθυμίζει ότι η αγάπη μπορεί να κάνει το σώμα να εγείρεται, όταν όλα λένε πως πρέπει να μείνει κάτω, καθηλωμένο.

Ότι η ψυχή-η καρδιά-το κουράγιο-η θέληση , η ΑΓΑΠΗ μπορεί να νικήσει ασθένειες, ακόμη κι αν κάποτε χάνει τη μάχη σε βάθος  χρόνου.

Ότι υπάρχουν νίκες που δεν κρίνονται από το τελικό αποτέλεσμα, αλλά από το πώς στάθηκες, πως αγωνίστηκες, που βρήκες αυτό το ήθος-τη δύναμη-το χαμόγελο μέχρι το τέλος.

Αγάπη μου, καρδούλα μου δεν σε αποχαιρετώ οριστικά.

Σου λέω ευχαριστώ.

Ευχαριστώ γιατί μου έμαθες πόση δύναμη κρύβει η Αγάπη

Και ξεκινώ να γράφω, όχι για να σε κρατήσω εδώ,

αλλά για να μην ξεχαστεί ποτέ ότι:

ήταν η Αγάπη μας αυτή που μας κράτησε Όρθιους.

Ευούλα μου να 

Ένα μήνυμα, όπως ακριβώς το ήθελες, 

ένα μήνυμα Αισιοδοξίας.