Το σεργιάνι του μικροαστικού ουτοπικού ιδεαλισμού του ΑΚΠ
της κας Καρυστιανού
Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης
Η πρόσφατη δημοσιοποίηση της ιδρυτικής διακήρυξης του νέου κόμματος «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ | ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ» (ΑΚΠ) έγινε ασμένως δεκτή από ένα τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης. Εκ πρώτης όψεως, αποτελεί ένα κείμενο με έντονο συναισθηματικό φορτίο, σαφή ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και έμφαση στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις.
Ωστόσο, για κάθε αναλυτή που επιστρατεύει ως μέθοδο ανάλυσης τα επιστημονικά εργαλεία του Διαλεκτικού Υλισμού, η διακήρυξη αυτή προκαλεί βαθιά απογοήτευση. Πίσω από τις επικλήσεις στις πανανθρώπινες αξίες, στην «αγάπη» και στην «αρετή», υποκρύπτεται:
v είτε το ανύπαρκτο ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο των συντακτών της Διακήρυξης,
v είτε η σκόπιμη αποϊδεολογικοποίηση και αποπολιτικοποίηση της ανάλυσης της πραγματικότητας που ισχύει στην Ελληνική Κοινωνία.
Σε κάθε περίπτωση αποτελεί κλασικό δείγμα μικροαστικού ουτοπικού ανθρωπισμού που αδυνατεί –ή αρνείται– να αντιληφθεί την υλική βάση της πραγματικότητας.
1. Η Ιστορική Ειρωνεία ενός Ακρωνυμίου
Ξεκινώντας από την ίδια την πολιτική σημειολογία-ας αποτίσουμε τον προσήκοντα σεβασμό στο έργο του Ουμπέρτο Έκο- ουδείς μπορεί να προσπεράσει μια εντυπωσιακή ιστορική και γλωσσική σύμπτωση. Το «Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» της κας Καρυστιανού μας συστήνεται με το ακρωνύμιο ΑΚΠ.
Στη γειτονική μας χώρα -στην Τουρκία- το κυβερνών κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν, το οποίο οικοδομήθηκε πάνω στη ρητορική της κάθαρσης από τη διαφθορά της παλιάς ελίτ, ονομάζεται Κόμμα «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (Adalet ve Kalkınμα Partisi) και έχει ακριβώς το ίδιο ακρωνύμιο: AKP.
Αν και οι αφετηρίες είναι προφανώς διαφορετικές, η σημειολογική αυτή ταύτιση (ΑΚΠ – Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη) υπενθυμίζει βασανιστικά ότι αφηρημένες έννοιες όπως η "Δικαιοσύνη", όταν στερούνται ταξικού και υλιστικού προσδιορισμού, μπορούν να γίνουν λάστιχο στα χέρια οποιασδήποτε πολιτικής σκοπιμότητας, στα χέρια οποιασδήποτε πολιτικής σέχτας.
2. Παραγωγικές Δυνάμεις: μεταξύ 20ου και 21ου αιώνα
Ο Διαλεκτικός Υλισμός αποδεικνύει ότι η βάση κάθε κοινωνικού σχηματισμού είναι ο τρόπος παραγωγής και το επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων. Εδώ το ΑΚΠ περιπίπτει σε ασύγγνωστο αναχρονισμό.
Αντιμετωπίζει τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα Παραγωγής με όρους του περασμένου αιώνα («άνθρωποι που μοχθούν στη γη»). Δεν υπάρχει ούτε μία φράση στην Διακήρυξη για τις νέες Ποιοτικά Παραγωγικές Δυνάμεις που αναδιαμορφώνουν βίαια την παγκόσμια οικονομική βάση:
Την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI)
Οποιαδήποτε προσέγγιση πολιτικού κόμματος, που ομνύει υπέρ της «ανάπτυξης», τολμά να αγνοεί αυτές τις τεκτονικές αλλαγές, είναι καταδικασμένη να εγκλωβίσει τη χώρα σε περιθωριακή θέση στο πλαίσιο του παγκόσμιου- του διεθνούς- καταμερισμού εργασίας, μετατρέποντάς την χώρα σε παρία .Το ΑΚΠ οραματίζεται και προτείνει -τουλάχιστον διακηρυκτικά -μια οικονομία του 20ού αιώνα, αδυνατώντας να κατανοήσει τους νόμους κίνησης του 21ου. Κρίμα….
3. Γεωπολιτικός Επαρχιωτισμός και απουσία επιστημονικής ανάλυσης
Αναντίλεκτα μια επιστημονική προσέγγιση, δεν θεωρεί την εξωτερική πολιτική και την πολιτική για την Εθνική άμυνα ως ζήτημα «φιλειρηνικής διάθεσης». Απεναντίας η ιστορία μας διδάσκει, ο διαλεκτικός υλισμός το έχει αποδείξει ότι Εξωτερική πολιτική και πολιτική για την Άμυνα κινούνται στον αστερισμό των ενδο ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και καπιταλιστικών αντιφάσεων που σχετίζονται με τις σφαίρες επιρροής, τις αγορές και τους ενεργειακούς πόρους. Στο πεδίο αυτό, η διακήρυξη επιδεικνύει έναν πρωτοφανή πολιτικό «επαρχιωτισμό». Ιδού ορισμένα παραδείγματα:
Ελληνοτουρκικά & Κύπρος: Ούτε μία φράση για την κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα, το casus belli ή τη συνεχιζόμενη για πάνω από μισό αιώνα εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου. Η εθνική κυριαρχία υποβιβάζεται σε νομικίστικα ευχολόγια περί «διεθνούς δικαίου», λες και η γεωπολιτική ισχύς καθορίζεται από δικαστήρια και όχι από την υλική πραγματικότητα των όπλων, των συμφερόντων, της Ισχύος δηλαδή.
Μέτωπα συγκρούσεων: Σε μια εποχή που το παγκόσμιο σύστημα κλυδωνίζεται από γενικευμένες συγκρούσεις, το κείμενο αποσιωπά πλήρως τα τεκταινόμενα στη Γάζα, στην Ουκρανία και τις εντάσεις καθώς και τις πολεμικές συγκρούσεις στο Ιράν, αλλά και στον Κόλπο.
Υπερεθνικοί Οργανισμοί: Η διακήρυξη κρύβεται πίσω από τον νεφελώδη όρο «ξένοι εταίροι», αποφεύγοντας να ψελλίσει έστω τις λέξεις Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ. Δεν ασκείται κριτική στους υπερεθνικούς αυτούς οργανισμούς, οι οποίοι καθορίζουν άμεσα τα δημοσιονομικά πλαίσια των κινήσεων της χώρας καθώς και την αμυντική αρχιτεκτονική της πατρίδας μας.
4. Η Ιδεοληψία της «Πολιτικής Αρετής»
Από τα πιο αδύναμα στοιχεία της διακήρυξης είναι η αναγωγή της «πολιτικής αρετής», της «αγάπης» και των «αγνών κινήτρων» σε κινητήριες δυνάμεις της Ιστορίας. Πρόκειται για την απόλυτη επικράτηση ενός ιδεοληπτικού «επαρχιωτισμού».
Η Ιστορία κινείται από ένα σύμπλεγμα υλικών, πνευματικών, κοινωνικών παραγόντων, σύμφωνα με διαφορετικές σχολές σκέψης. Σίγουρα οι «ηθικές κατηγορίες» δεν κινούν την Ιστορία. Το να ζητάς από τους πολιτικούς να είναι «θετικά πρότυπα» και να υπόσχεσαι «κάθαρση», χωρίς να αναλύεις το οικονομικό σύστημα που γεννά, θρέφει και απαιτεί τη διαφθορά και τη διαπλοκή (τα καρτέλ και τα μονοπώλια που το ίδιο το κείμενο αναφέρει ως ηθικές παρεκτροπές και όχι ως νομοτελειακές απολήξεις του καπιταλισμού), είναι καθαρός ουτοπισμός, πεντακάθαρη ιδεοληψία.
Εν κατακλείδι είναι φανερό πλέον οτι το κίνημα της κας Καρυστιανού αποτελεί την αυθόρμητη, συναισθηματική αντίδραση ορισμένων κοινωνικών ομάδων που συγκλονίστηκαν από το έγκλημα των Τεμπών και βιώνουν τη θεσμική σήψη.
Η πολιτική, όμως, δεν ασκείται με το θυμικό. Χωρίς σαφή ταξικό προσανατολισμό, χωρίς κατανόηση των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων και χωρίς ρεαλιστική γεωπολιτική ανάλυση, η διακήρυξη αυτή παραμένει ένα ακίνδυνο σεργιάνι στον κόσμο του μικροαστικού ουτοπικού ιδεαλισμού. Μια απλή κραυγή διαμαρτυρίας που, παρά τις αγνές προθέσεις, στερείται των απαραίτητων εργαλείων για να αποτελέσει:
· αφενός πραγματική πρόταση ανατροπής της υφιστάμενης κατάστασης και
· αφετέρου μια Οραματική πρόταση που οδηγήσει με ασφάλεια στην Νέα Κοινωνία της Οικονομίας της Γνώσης, στην Κοινωνία του 21ου αιώνα.
Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, @skouterisd, https://skouterisd.blogspot.com. Συγγραφέας του βιβλίου: Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν Γνώσης (ΑΕΠΓ-GDPK ). Η Επίδραση του στη Μείωση του Δημόσιου Χρέους. Η συμβολή του στην Οικονομική Ανάπτυξη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου