KEIMENO 2o

 ΚΕΙΜΕΝΟ 2^ο

                          Εσείς, πώς θέλετε να περνάτε τη μέρα σας;

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Α. Το …Ερώτημα!!!

Ακούμε κάθε μέρα για οικονομικούς δείκτες-για την ανάπτυξη-για τον πόλεμ0- για τους φόρους, για τα ελλείμματα, για το χρέος.

Ποτέ – μα ποτέ – δεν ακούμε μια απλή, καθημερινή, ανθρώπινη απάντηση σε ένα ερώτημα που θα έπρεπε να είναι το πρώτιστο:

  Εσείς, πώς θέλετε να περνάτε τη μέρα σας;

Σκεφτείτε το. Αύριο το πρωί, τι ώρα θα σηκωθείτε; Θα ξυπνήσετε ξεκούραστοι ή ήδη εξαντλημένοι; Θα έχετε χρόνο να πιείτε τον καφέ σας ή θα τον καταπιείτε βιαστικά καθώς τρέχετε για την δουλειά; Θα μιλήσετε στα παιδιά σας-θα τα αγκαλιάσετε-θα τα φιλήσετε  ή θα «ασχολείστε» με οθόνες; Θα φάτε μαγειρευτό φαγητό ή πρόχειρο (εννοώ fast ή και junk  food ); Το βράδυ, θα πέσετε στο κρεβάτι σαν να σας στέρησαν τη δύναμη, ή θα κρατάτε λίγο ακόμα για εκείνη/εκείνον, γι’ αυτούς που αγαπάτε;

Όλα τα κόμματα υπόσχονται «καλύτερη ζωή». Αλλά κανένα δεν περιγράφει ποια ζωή.

Δεν ζητάμε ανέφικτα πράγματα. Ζητάμε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε πολιτική δύναμη που σέβεται τον εαυτό της: να τολμά να περιγράφει την καθημερινότητα του ανθρώπου που θέλει να υπηρετήσει. Όχι τον «πολίτη» ως αφηρημένη έννοια. Εσάς. Εμένα. Τον διπλανό μας.

Β. Τρείς λόγοι που τα κόμματα αποφεύγουν να απαντήσουν.

Πρώτον, γιατί η περιγραφή μιας ημέρας σημαίνει επιλογή – και η επιλογή προϋποθέτει ότι κάποιος προηγείται και κάποιος έπεται, σημαίνει ιεράρχηση προτεραιοτήτων και ικανοποίηση αναγκών.

Ένα κόμμα που θέλει τον άνθρωπο ως απλό καταναλωτή θα μιλά μόνο για χρήμα, αγορές, δάνεια, νέες οθόνες, την ψευδαίσθηση της ευτυχίας μέσω της «κατανάλωσης.   Ένα κόμμα που θέλει τον άνθρωπο ως πολίτη – με συμμετοχή, με δημιουργικό χρόνο, με σχέσεις, με αξιοπρέπεια – θα μιλά για λιγότερες ώρες απασχόλησης, για ζωντανούς/λειτουργικούς δημόσιους χώρους , για συλλογικές διαδικασίες. Αλλά κανένα  δεν τολμά να το πει ξεκάθαρα. Γιατί υπολογίζει το «πολιτικό κόστος» που θα εισπράξει από όσους δυσαρεστήσει όσους έχουν συνηθίσει να παίρνουν χωρίς να δίνουν σε μια πελατειακή λογική (πχ φαινόμενα ΟΠΕΚΕΠΕ).

Δεύτερον, γιατί η απάντηση αποκαλύπτει αντιφάσεις που κανείς δεν θέλει να διαχειριστεί.

Αν μου πεις ότι θέλεις τον άνθρωπο να δουλεύει λιγότερο, να διαβάζει, να συζητά, να συμμετέχει, να δημιουργεί, θα σε ρωτήσω: Πώς θα χρηματοδοτηθεί αυτό; Ποιος πληρώνει; Αν μου πεις ότι θέλεις τον άνθρωπο να καταναλώνει ασταμάτητα, θα σε ρωτήσω: Τι γίνεται με την ψυχή του, με το περιβάλλον, με την αντοχή της κοινωνίας;

Οι αντιφάσεις είναι μπροστά μας. Γι’ αυτό τα κόμματα προτιμούν τη σιωπή. Η σιωπή, όμως, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συναίνεση και ταύτιση με την καθεστηκυία τάξη.

Τρίτον, γιατί υπάρχει ένα αόρατο πλέγμα – όχι συνωμοσιολογικά αλλά δομικά – που εθίζει τον άνθρωπο σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Τον κάνει θεατή, αντί για πρωταγωνιστή.

Μέσω της διαφήμισης, της χειραγώγησης, των οθονών που δεν σβήνουν ποτέ, μαθαίνουμε να επιθυμούμε χωρίς να ρωτάμε «γιατί;». Μαθαίνουμε να φοβόμαστε την αλλαγή. Και η πολιτική, αντί να σπάει αυτή τη δυναμική, την υπηρετεί – γιατί η πολιτική που υπηρετεί τον φόβο είναι εύκολη. Η πολιτική που απαιτεί θάρρος είναι δύσκολη.

Γ. Η πρόκληση. Τρεις ερωτήσεις που κάθε κόμμα καλείται να απαντήσει

Δεν ζητάμε «τον ουρανό με τα άστρα» . Ζητάμε συγκεκριμένες, απλές, ανθρώπινες απαντήσεις. Εδώ είναι. Απαντήστε τις δημόσια.

1. Περιγράψτε μας μία συνηθισμένη ημέρα ενός εργαζόμενου πολίτη μετά από 10 χρόνια, αν εφαρμοστεί το πρόγραμμά σας. Τι ώρα θα σηκώνεται; Πόσο θα δουλεύει; Πόσο θα ταξιδεύει; Θα τρώει με την οικογένειά του ή μόνος μπροστά σε μια οθόνη; Θα περνάει χρόνο με τους δικούς του ανθρώπους;

2. Ποια είναι μία καθημερινή συνήθεια που θέλετε να ενισχύσετε (π.χ. περίπατος, ανάγνωση, συζήτηση, γεύμα με αγαπημένα πρόσωπα) και μία που θέλετε να περιορίσετε (π.χ. υπερκατανάλωση, εθισμός στην οθόνη, απομόνωση);

3. Είστε διατεθειμένοι να αναλάβετε το  κόστος -πολιτικό, οικονομικό, ψηφοθηρικό, συγκρούσεων με συμφέροντα-για να υπηρετήσετε την υλοποίηση του στόχου αυτής της ημέρας, αυτόν τον νέο τρόπο ζωής;

Αυτό είναι στοιχειώδες τεστ αξιοπιστίας. Αν δεν μπορείτε να τις απαντήσετε, τι ακριβώς υπόσχεστε;

Δ. Παροτρύνσεις

Προς τα πολιτικά κόμματα:

Σταματήστε να μιλάτε για τη ζωή με στατιστικά δεδομένα , άνευρα , χωρίς ενσυναίσθηση. Η ζωή δεν είναι μόνο  ρυθμοί ανάπτυξης ή ε δείκτες χρέους. Είναι η πρώτη γουλιά καφέ το πρωί. Είναι το χαμόγελο που ανταλλάσσεις με το παιδί σου πριν φύγει για το σχολείο. Είναι το χέρι που κρατάς το βράδυ, χωρίς λόγια.

Ένα κόμμα που δεν μπορεί να περιγράψει τον άνθρωπο που θέλει να υπηρετήσει δεν μπορεί να ηγηθεί. Γιατί η ηγεσία δεν είναι διαχείριση. Είναι όραμα ζωής. Όραμα ημέρας.

Γίνετε ανθρωποκεντρικοί. Η φράση είναι τετριμμένη. Η πράξη της είναι επαναστατική.

Προς τους ψηφοφόρους:

Από εδώ και στο εξής, όταν ακούτε έναν πολιτικό να υπόσχεται «καλύτερη ζωή», μην κοιτάτε τα «επιχειρήματα του» . Μην κοιτάτε τους στατιστικούς του δείκτες. Κοιτάξτε τον στα μάτια και ρωτήστε τον απλά:

«Κύριε, περιγράψτε μου μια μέρα από αυτή τη ζωή. Τι θα κάνω αύριο το πρωί αν σας ψηφίσω;»

Αν διστάζει, αν αοριστολογεί, αν γυρίζει αμέσως στους αριθμούς – δεν έχει απάντηση. Και αν δεν έχει απάντηση, δεν έχει πρόγραμμα. Χρησιμοποιεί την επικοινωνία, την εικόνα, το φαίνεσθαι, με στόχο την χειραγώγησή σας.

Δημήτρης Σκουτέρης
Πολιτικός Αναλυτής

Μάιος 2026

…………………………………………………………………………………

 ΠΡΟΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ - ΚΕΙΜΕΝΟ 2 

Σειρά παρεμβάσεων για μια πολιτική που τολμά να κοιτάζει την πραγματικότητα

Δημήτρης Σκουτέρης – Πολιτικός Αναλυτής

……………………………………………………………………….

Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, @skouterisd, https://skouterisd.blogspot.com. Συγγραφέας των βιβλίων 1, Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν Γνώσης (ΑΕΠΓ-GDPK ). Η Επίδραση του στη Μείωση του Δημόσιου Χρέους. Η συμβολή του στην Οικονομική Ανάπτυξη.

2. Η Αγάπη ήταν που μας κράτησε Όρθιους. Αγάπη, Αλήθεια, Αγώνας, Απώλεια, Αθανασία. Νίκη ή Ήττα;

3. Η Κυρά Νοημοσύνη (παιδικό)