CBAM: ΕΝΑΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΕ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΕΚΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

           CBAM: ΕΝΑΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΕ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

                             ΕΚΤΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

                    Άμεσα να αποσυρθεί ο Μηχανισμός Συνοριακής 

                               Προσαρμογής Άνθρακα (CBAM) – 

                  είναι ασύμβατος με τις θεμελιώδεις αρχές της ΣΛΕΕ, 

                 παραβιάζει την Αρχή της Αναλογικότητας και 

               εκθέτει την Ευρωπαϊκή Ένωση οικονομικά και γεωπολιτικά

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Από την 1η Ιανουαρίου 2026 η Ευρωπαϊκή Ένωση 

ενεργοποιεί τον Μηχανισμό Συνοριακής Προσαρμογής 

Άνθρακα (CBAM), έναν κανονισμό που εγείρει σοβαρά 

νομικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ερωτήματα.

 Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2023/956 συγκρούεται 

με θεμελιώδεις αρχές της ΣΛΕΕ, παραβιάζει 

την Αρχή της Αναλογικότητας και εκθέτει την ΕΕ 

σε διεθνείς αντιπαραθέσεις που δεν μπορεί 

να κερδίσει. 

Η άμεση απόσυρσή του δεν είναι επιλογή – 

είναι αναγκαιότητα.

Η 1η Ιανουαρίου 2026 δεν θα καταγραφεί ως ημέρα «πράσινης προόδου», αλλά ως η ημερομηνία κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε συνειδητά να θέσει σε κίνδυνο τη βιομηχανική, αγροτική και κοινωνική της βάση. Με την πλήρη εφαρμογή του Μηχανισμού Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα (CBAM), βάσει του Κανονισμού (ΕΕ) 2023/956, η ΕΕ δεν εισάγει απλώς έναν νέο τεχνικό μηχανισμό. Εισάγει μια δομική στρέβλωση, νομικά αμφισβητήσιμη, οικονομικά επιζήμια και γεωπολιτικά αφελή. 

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον αν ο CBAM χρειάζεται «βελτιώσεις». Το ερώτημα είναι αν συμβιβάζεται με τις ίδιες τις Συνθήκες 

που θεμελιώνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Και η απάντηση, όσο περνά ο χρόνος, γίνεται ολοένα 

και πιο ξεκάθαρη: όχι.

 

Ένας Κανονισμός σε Σύγκρουση με τη ΣΛΕΕ

Ο Κανονισμός 2023/956 παρουσιάστηκε ως εργαλείο περιβαλλοντικής προστασίας. Στην πραγματικότητα όμως συγκρούεται ευθέως με θεμελιώδεις αρχές της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).

Πρώτον, παραβιάζει την Αρχή της Αναλογικότητας (άρθρο 5 ΣΕΕ). Ένα μέτρο είναι αναλογικό μόνο εφόσον:

1.      είναι κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού του,

2.     είναι αναγκαίο,

3.     δεν προκαλεί δυσανάλογες βλάβες σε σχέση με το επιδιωκόμενο όφελος.

Ο CBAM αποτυγχάνει και στα τρία.

Δεν αποτρέπει ουσιαστικά τη διαρροή άνθρακα. Αντίθετα, ενθαρρύνει τη μεταφορά παραγωγής εκτός ΕΕ και την εισαγωγή τελικών προϊόντων που δεν καλύπτονται από τον μηχανισμό. Προκαλεί τεράστιο οικονομικό και διοικητικό κόστος σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις και αγροτικούς συνεταιρισμούς. Και επιβαρύνει δυσανάλογα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, κυρίως της περιφέρειας.

Κατάφωρη Παραβίαση της Εδαφικής και Κοινωνικής Συνοχής

Το άρθρο 174 της ΣΛΕΕ είναι σαφές: η Ένωση οφείλει να μειώνει τις ανισότητες μεταξύ των περιφερειών της. Ο CBAM επιτυγχάνει ακριβώς το αντίθετο.

Χώρες όπως η Ελλάδα, με:

• υψηλό ενεργειακό κόστος,
• εξάρτηση από εισαγόμενες πρώτες ύλες,
• περιορισμένη βαριά βιομηχανία,

δέχονται πολλαπλό πλήγμα.

 Αγροτικός τομέας, ναυπηγεία, κατασκευές, μεταποίηση, όλα πλήττονται ταυτόχρονα. Αντί για σύγκλιση, οδηγούμαστε σε Ευρώπη δύο ταχυτήτων: ένα βιομηχανικό κέντρο που αντέχει το κόστος και μια περιφέρεια που αποδιαρθρώνεται.

Αυτό δεν είναι «πράσινη μετάβαση». Είναι θεσμοθετημένη αποβιομηχάνιση.

Η Αρχή της Δικαιολογημένης Εμπιστοσύνης καταρρέει

Ο CBAM συνδέεται άμεσα με τη σταδιακή κατάργηση των δωρεάν δικαιωμάτων εκπομπών (ETS). Ελληνικές και ευρωπαϊκές βιομηχανίες επένδυσαν επί δεκαετίες με βάση ένα συγκεκριμένο κανονιστικό πλαίσιο. Η αιφνίδια ανατροπή του, χωρίς επαρκές μεταβατικό στάδιο (και μην τολμήσει κάποιος να ψελλίσει για την τριετία 23-26) και χωρίς ουσιαστική στήριξη, συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.

Δεν πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια. Πρόκειται για θεμέλιο του ευρωπαϊκού δικαίου και της ασφάλειας δικαίου.

CBAM και Mercosur: Η απόλυτο πολιτικό οξύμωρο

Η πιο κραυγαλέα αντίφαση, ωστόσο, είναι πολιτική και ηθική.

Την ίδια στιγμή που η ΕΕ:

• φορολογεί αυστηρά τα λιπάσματα,
• επιβαρύνει τον Έλληνα αγρότη,
• αυξάνει το κόστος παραγωγής εντός ΕΕ,

υπογράφει ή προωθεί συμφωνίες τύπου Mercosur, επιτρέποντας εισαγωγές αγροτικών προϊόντων:

• παραγόμενων με αποψίλωση του Αμαζονίου,
• χωρίς αντίστοιχα περιβαλλοντικά ή εργασιακά πρότυπα,
• χωρίς καμία επιβάρυνση άνθρακα.

Αυτό δεν είναι απλώς ανακολουθία. Είναι θεσμική υποκρισία. Η ΕΕ δεν μειώνει τις παγκόσμιες εκπομπές. Τις εξάγει.

Γεωπολιτική τύφλωση: Η ΕΕ δεν μπορεί να συγκρουστεί με ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία

Εδώ φτάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι –και δεν μπορεί να γίνει– αυτόνομη γεωπολιτική υπερδύναμη στον βαθμό που να επιβάλλει μονομερώς παγκόσμιους κανόνες. Η σύγκρουση με οικονομικούς γίγαντες όπως:

• οι Ηνωμένες Πολιτείες,
• η Κίνα,
• η Ινδία,

δεν είναι ούτε ρεαλιστική ούτε δεοντολογικά υπερασπίσιμη.

Ήδη οι χώρες αυτές χαρακτηρίζουν τον CBAM συγκαλυμμένο προστατευτισμό και προετοιμάζουν αντίμετρα. Οι πιθανότητες εμπορικού πολέμου είναι υπαρκτές. Και σε έναν τέτοιο πόλεμο, η Ευρώπη –και ειδικά χώρες όπως η Ελλάδα– δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν.

Η γεωπολιτική ισχύς δεν ασκείται με κανονισμούς που τιμωρούν τους ίδιους σου τους πολίτες, αλλά τι απαιτήσεις να έχουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που άγεται και φέρεται από τις πολιτικά ελλιποβαρείς και απίστευτα επικίνδυνες φον Ντερ Λάιεν και Κάγια Κάλλας    

Οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες: ποιος πληρώνει τελικά;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο CBAM:

• αυξάνει το κόστος τροφίμων,
• αυξάνει το κόστος στέγασης,
• μειώνει την αγοραστική δύναμη,
• πιέζει τους πραγματικούς μισθούς.

Ο τελικός λογαριασμός δεν πληρώνεται από «τις αγορές». Πληρώνεται από τον πολίτη. Και αυτό έρχεται σε άμεση σύγκρουση με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, που επιβάλλει την προστασία της κοινωνικής συνοχής και της αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Η μόνη συνεπής λύση: Άμεση Απόσυρση

Ας σταματήσει η συζήτηση περί «βελτιώσεων», «εξαιρέσεων» και «μεταβατικών περιόδων». Αυτές είναι εμβαλωματικές λύσεις σε έναν κανονισμό που πάσχει στη ρίζα του.

Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2023/956:

• δεν είναι συμβατός με τη ΣΛΕΕ,
• παραβιάζει την Αρχή της Αναλογικότητας,
• υπονομεύει την εδαφική συνοχή,
• εκθέτει την ΕΕ γεωπολιτικά,
• αποτυγχάνει περιβαλλοντικά.

Η ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ του δεν είναι ακραία θέση. Είναι η μόνη νομικά, πολιτικά και ηθικά συνεπής επιλογή.

Η «πράσινη μετάβαση» δεν μπορεί να επιβληθεί με κανονισμούς που διαλύουν την οικονομική και κοινωνική βάση της Ευρώπης. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην οικονομική εξόντωση της περιφέρειας. Ούτε μπορεί να αποτελέσει τον βολικό μηχανισμό της ΑΝΙΣΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ Και σίγουρα δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια σύγκρουση με παγκόσμιες δυνάμεις που η ΕΕ δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει στις παρούσες συνθήκες.

Ο Μηχανισμός Συνοριακής Προσαρμογής Άνθρακα (CBAM) δεν είναι «πράσινος». Είναι θεσμικά ελαττωματικός και πολιτικά επικίνδυνος. Είναι μηχανισμός (ένας ακόμα σε επίπεδο ΕΕ)  Εξάρτησης που νοηματοδοτείται και με μεταφορά Υπεραξίας από την Περιφέρεια (αναπτυσσόμενες χώρες) προς το "Κέντρο" (ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες). 

Και γι’ αυτό πρέπει να αποσυρθεί. Τώρα.

Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, @dim1956.bsky.social, @skouterisd, https://skouterisd.blogspot.com. Συγγραφέας του βιβλίου:

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν Γνώσης (ΑΕΠΓ-GDPK ). Η Επίδραση του στη Μείωση του Δημόσιου Χρέους. Η συμβολή του στην Οικονομική Ανάπτυξη

 

ΤΡΑΜΠ «ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ».

                ΤΡΑΜΠ «ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ ΜΥΡΙΑ ΕΠΟΝΤΑΙ».

                 Η ΕΔΙΚΗΣΗ (?) ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ.

         Καταδικάζει η πλειοψηφία των Αμερικανών Πολιτών,

       Καταδικάζει  η πλειοψηφία της Παγκόσμιας Κοινωνίας.

                    Η θανάσιμη απειλή για το δολάριο.

               ΕΠΙ ΤΟΥ «ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ»:

       Η Κίνα αποφάσισε την Αναστολή αγοράς αμερικανικών

      ομολόγων και ενεργοποίηση του «Καναλιού του  Χρυσού»

                              (Gold Channel) 

               

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Η στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας, η σύλληψη του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, καθώς και η μεταφορά τους στο Μπρούκλιν, δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική κρίση - είναι ένας σεισμός στο παγκόσμιο σύστημα. Η αντίδραση, τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και στο διεθνές επίπεδο, είναι τεράστια, και το επόμενο 24ωρο- με την έκτακτη σύνοδο των BRICS -θα μπορούσε να αλλάξει μόνιμα τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της ισχύος των μεγάλων κρατών.

Η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής στις ΗΠΑ, προϋπόθεση ακόμα και για εμφύλιο .

 

Παρά τον διθυραμβικό τόνο νίκης του Λευκού Οίκου- με τον Ντόναλντ Τραμπ σε θεατράλε παράσταση- πότε σε δηλώσεις σε τηλεοπτικούς σταθμούς, πότε με αναρτήσεις του στα social media να δηλώνει ότι οι ΗΠΑ θα «διοικήσουν προσωρινά» τη Βενεζουέλα και θα εκμεταλλευτούν τα αποθέματά της σε πετρέλαιο - η εσωτερική αντίσταση είναι ισχυρή. Ισχυρότερη από όσο ανέμενε το επιτελείο του, αλλά κυρίως οι ολιγάρχες που τον επέβαλαν, ως πολιτικό τους υπάλληλο.

Σύμφωνα με τον Διεθνή τύπο Δημοκρατικοί βουλευτές εξέφρασαν «θυμό και τρόμο» διότι δεν ενημερώθηκαν για την επιχείρηση. Ευθέως  κατηγόρησαν τη διοίκηση Τραμπ ότι είχε παραπλανήσει το Κογκρέσο για τους στόχους της στη Βενεζουέλα. Ζητούν άμεση έκτακτη «κλειστή» σε δημόσια ακρόαση συνεδρίαση του Κογκρέσου.

Ακόμη σημαντικότερη είναι η κοινωνική αντίδραση:

Στις 3 και 4 Ιανουαρίου, παρά το κλίμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν οι γνωστοί μηχανισμοί  (FBI, συστημικά ΜΜΕ, εξωνημένοι δημοσιογράφοι, «πρόθυμοι» πολιτικοί)  περισσότεροι από 500 000 ΠΟΛΙΤΕΣ διαδήλωσαν σε 120 πόλεις των ΗΠΑ — από την Times Square έως το Mac Arthur Park του Λος Άντζελες.

 

Οι διαδηλώσεις οργανώνονται κυρίως από την  λατινοαμερικανική κοινότητα (Ισπανόφωνοι)  πλέον των  68 εκατομμύρια Ισπανόφωνοι, το 20% του πληθυσμού των ΗΠΑ.

Στο Μαϊάμι,  πρόσφυγες από την Βενεζουέλα προχώρησαν σε πρωτότυπη και συμβολική μορφή διαμαρτυρίας κατά του καθεστώτος Τραμπ. Έσβησαν τα φώτα και κρατώντας κεριά διαδήλωνα σιωπηρά. Στο Λος Άντζελες νέοι Λατίνοι δημιούργησαν το hashtag #NoSomosTuPatioTrasero («Δεν είμαστε η πίσω αυλή σου»), με 2,1 εκατομμύρια ποστ κατά τις δύο πρώτες ώρες λειτουργίας του. Το κίνημα #BoycottTheCoup (X, Instagram) ανέβασε το hashtag στο Top 3 παγκοσμίως την 4η Ιαν.

Η United Farm Workers, η DSA, η Latino Justice PRLDEF, και η ANSWER Coalition έχουν ήδη ξεκινήσει μποϊκοτάζ εναντίον εταιρειών που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Συγκεκριμένα κατά  :

Chevron . Παρείχε τεχνικές αναφορές για τα αποθέματα του Orinoco Belt στο Πεντάγωνο τον Νοέμβριο 2025 ( αυτό επιβεβαιώθηκε από διαρροή email της Chevron προς  OSD). Το μποϋκοτάζ αφορά σε πρώτη φάση το κλείσιμο 12.000 λογαριασμών σε πιστωτικές κάρτες συνδεδεμένες με την εταιρεία. Επίσης η United Farm Workers (UFW) κινητοποίησε τα μέλη της να αποφύγουν προϊόντα σε πλαστικές συσκευασίες που προέρχονται από πετρελαϊκά παράγωγα της Chevron & Exxon.

 

Halliburton (λογιστική υποστήριξη, εγκαταστάσεις για στρατεύματα ). Είχε υπογράψει συμβόλαιο $47 εκατ. για «logistics & base camp construction» στις 15 . 12. 2025 (περιοχή Puerto Cabello) Μποϊκοτάζ από ILWU & SEIU, κλήση για αποχή από συμβόλαια ενώ και 3 τοπικά συνδικάτα στο TX/LA ανακοίνωσαν διακοπή συνεργασιών (4/1) Αυτοί οι συνδικαλιστικοί φορείς στο Τέξας και τη Λουιζιάνα ανακοίνωσαν «πλήρη αποχή από συμβόλαια» με την εταιρεία.

 

Palantir (ανάλυση δεδομένων για στόχους) Παρείχε  λογισμικό Gotham για real-time targeting analysis (συσχέτιση δεδομένων από drones, κινητά, κοινωνικά). Έγινε έκκληση για  μποϊκοτάζ από την Electronic Frontier Foundation & Tech Workers Coalition. Παράλληλα 273 προγραμματιστές ανακοίνωσαν την παραίτηση τους  από την Palantir στις 3 και 4. 1 .2026.

 

Maxar Technologies (πάροχος δορυφορικών υπηρεσιών). Συγκεκριμένα παρείχε δορυφορικές εικόνες υψηλής ανάλυσης (0.3m) σε real-time κατά τη διάρκεια της επιχείρησης. Κάλεσμα για μποϊκοτάζ σε κοινωνικά δίκτυα. Επιπλέον η Union of Concerned Scientists κάλεσε για «αναστολή συνεργασιών με την Maxar τα ακαδημαϊκά ιδρύματα», τα οποία έχουν υποστεί ουκ ολίγα από τον Τραμπ.

 

Boeing & Lockheed Martin. Διέθεσε 12 MQ-25 drones & τεχνική υποστήριξη για F-35B (USMC). Δεν έχει κηρυχθεί μποϊκοτάζ, αλλά οργανώνεται διαμαρτυρία τύπου  “Die-In” -μορφή  διαμαρτυρίας όπου οι συμμετέχοντες πέφτουν στο έδαφος και μένουν ακίνητοι, προσποιούμενοι τους νεκρούς, για να τονίσουν την σοβαρότητα της εισβολής στην Βενεζουέλα και των θανάτων που προκάλεσαν τόσο σε στρατιωτικούς όσο και σε πολίτες-  έξω από το εργοστάσιο St. Louis στις 6/1/2026

Στις 8 Ιανουαρίου, η UAW, η ILWU, και η SEIU θα πραγματοποιήσουν 24ωρη στοχευμένη απεργία σε κρίσιμες εγκαταστάσεις - ως πολιτικό μήνυμα εναντίον της «προσωρινής διοίκησης» που θα «τοποθετήσει ή θα συνεργαστεί» ο Τραμπ.

Το Department of Homeland Security – είναι το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, ανήκει στην ομοσπονδιακή κυβερνητική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι υπεύθυνη για την εθνική ασφάλεια, την πολιτική άμυνα, την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, τη μετανάστευση, τα σύνορα και την κυβερνοασφάλεια-  εξέδωσε λοιπόν εσωτερικό μνημόνιο (διέρρευσε στο Semafor, 4/1) και επισημαίνει τον αυξημένο κίνδυνο τάσεων βίας σε εγκαταστάσεις του Στρατού και της DEA, ιδίως σε περιοχές με υψηλή πυκνότητα λατινοαμερικανικού πληθυσμού (TX, FL, CA, IL).

Δεν έχουν αναφερθεί περιστατικά, αλλά οι αρχές παρακολουθούν περισσότερα από 200 περιπτώσεις διεισδύσεων  drone  κοντά σε στρατιωτικές βάσεις από την Κυριακή — πολλά εξ αυτών είχαν  φωτογραφίες του Μαδούρο και τη λέξη «Resistencia» δηλαδή ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

Προφανώς γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών σώζουν την τιμή των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα- σύμφωνα με μέτρηση του Gallup το  57% των Αμερικανών αντιτίθενται στην εισβολή στην Βενεζουέλα, το 38% τάσσεται υπέρ και 5% δεν απαντά. 

                                 Παγκόσμια Καταδίκη.

Η διεθνής κοινότητα απορρίπτει μαζικά την ενέργεια:

• Κίνα: Ο Υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι δήλωσε: «Δεν πιστεύουμε ότι κάποια χώρα μπορεί να είναι ‘παγκόσμιος αστυνόμος’ ή ‘διεθνής δικαστής’». Η Κίνα καλεί τις ΗΠΑ να απελευθερώσουν άμεσα τον Μαδούρο και τη σύζυγό του.
• Ρωσία: Το RT μετέδωσε ζωντανά τη μεταφορά του Μαδούρο — ενώ η Μόσχα τονίζει την «παραβίαση της ασυλίας αρχηγού κράτους».
• Βραζιλία: Ο Πρόεδρος Λούλα χαρακτήρισε την επέμβαση «απαράδεκτη παραβίαση της κυριαρχίας» και προωθεί έκτακτη σύνοδο της CELAC (Κοινότητας Λατινικής Αμερικής & Καραϊβικής).
• Ινδία: «Η Ινδία εκφράζει βαθύτατη ανησυχία για τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα. Η αρχή της μη παρέμβασης και η σεβασμός της κυριαρχίας είναι θεμελιώδεις. Καλούμε όλες τις πλευρές να διαλύσουν την κρίση δια της διαλόγου, χωρίς χρήση βίας ή μονομερών δράσεων». Καταδίκασε επομένως την «μονομερή χρήση βίας» - και ως ο 2ος μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου (μετά την Κίνα) - εκτιμάται ότι εισάγει 71.000 β/ημ. Αναμένεται απόφαση για αναστολή εισαγωγών μέχρι 7/1, αν η PDVSA μπει υπό αμερικανικό έλεγχο.
• Μαλαισία, Βόρεια Κορέα, και δεκάδες άλλες χώρες εξέδωσαν παρόμοιες ανακοινώσεις.

 BRICS: Η Συνάντηση που θα Κρίνει το Μέλλον του Δολαρίου

Ο  επικεφαλής αξιωματούχος της Ινδίας στους BRICS (Sherpa της Ινδίας), Rajiv Bhatia, συγκάλεσε εκτάκτως τηλεδιάσκεψη με τους επικεφαλής αξιωματούχους- Sherpas-της Κίνας, Ρωσίας, Βραζιλίας, Νότιας Αφρικής την 4η Ιανουαρίου.
Το κοινό ανακοινωθέν που προέκυψε (4/1, 23:00 IST) δηλώνει:

«Τα κράτη μέλη των BRICS ενώνουν τις φωνές τους σε απόλυτη καταδίκη της στρατιωτικής επιχείρησης στη Βενεζουέλα. Οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής καθεστώτος με βία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο. Ζητούμε άμεση σύγκληση ειδικής συνόδου όλων των χωρών των BRICS (virtual) την 6^η  Ιανουαρίου».

Αναμένεται κοινή δήλωση BRICS + σύσταση για ειδική οικονομική κινητοποίηση (π.χ. αναστολή πληρωμών σε δολάρια, χρήση BRICS PAY).

Η Έκτακτη Ψηφιακή Σύνοδος των Ηγετών των BRICS έχει προγραμματιστεί για τις 6 Ιανουαρίου 2026, ως άμεση αντίδραση στις εξελίξεις στη Βενεζουέλα. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση των Sherpas (4/1) και το ρεπορτάζ της εφημερίδας The Hindu (4/1), το χρονοδιάγραμμα της Συνόδου διαμορφώνεται ως εξής:

Χρονοδιάγραμμα Συνόδου (6 Ιανουαρίου 2026)

• 12:30 – 13:00 IST (09:00 – 09:30 Ώρα Ελλάδος):
  Έναρξη & Εισαγωγική Τοποθέτηση: Ο Πρωθυπουργός της Ινδίας, Narendra Modi (ως προεδρεύων των BRICS 2026), θα ανοίξει τη συνεδρίαση παρουσιάζοντας την κοινή ατζέντα για την «Προστασία της Εθνικής Κυριαρχίας και του Διεθνούς Δικαίου».
• 13:00 – 15:30 IST (09:30 – 12:00 Ώρα Ελλάδος):
  Κλειστή Συνεδρίαση Ηγετών: Τοποθετήσεις των αρχηγών κρατών (Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία, Νότια Αφρική και όλων των νέων μελών καθώς και των Εταίρων). Στο επίκεντρο θα βρεθεί ο συντονισμός διπλωματικών και οικονομικών αντιμέτρων, καθώς και η στάση του μπλοκ στον ΟΗΕ.
• 15:30 – 16:30 IST (12:00 – 13:00 Ώρα Ελλάδος):
  Διαβούλευση για το Κοινό Ανακοινωθέν: Οι Sherpas θα οριστικοποιήσουν το κείμενο της «Διακήρυξης του Νέου Δελχί για τη Βενεζουέλα», η οποία αναμένεται να περιλαμβάνει αυστηρή καταδίκη της στρατιωτικής επέμβασης.
• 17:00 IST (13:30 Ώρα Ελλάδος):
  Επίσημη Δημοσίευση Κοινής Δήλωσης: Ανακοίνωση των αποφάσεων της Συνόδου στην επίσημη ιστοσελίδα BRICS 2026 (σημείωση: ο ιστότοπος ενεργοποιείται πλήρως με την έναρξη της προεδρίας).
• 18:00 IST (14:30 Ώρα Ελλάδος):
  Press Briefing: Ενημέρωση των διεθνών ΜΜΕ από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας (MEA) σχετικά με τα επόμενα βήματα του συνασπισμού.

Σημείωση: Η Σύνοδος θα πραγματοποιηθεί μέσω ασφαλούς ψηφιακής πλατφόρμας λόγω του κατεπείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης, μεταθέτοντας την πρώτη δια ζώσης συνάντηση των Sherpas που ήταν προγραμματισμένη για τα τέλη Ιανουαρίου.

            ΑΣΧΗΜΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΑΡΙΟ 

Στη σύνοδο οι ηγέτες των BRICS  θα διερευνήσουν το ενδεχόμενο

• Της  προσωρινής αναστολής συναλλαγών σε δολάρια για εμπορευματικές ανταλλαγές εντός του μπλοκ.
• Θα ενισχυθεί το BRICS PAY — το εναλλακτικό σύστημα πληρωμών — και θα προωθηθεί η χρήση τοπικών νομισμάτων (γιουάν, ρούπια, ρούβλι, ρεάλ, ραντ).
• Αναμένεται κοινή δήλωση για «προστασία της πολυμερούς τάξης».

Τι θα σήμαινε αυτό για τις ΗΠΑ;

Οι BRICS  μαζί με τις χώρες-εταίρους  εκπροσωπούν:

• Πάνω από 50% του παγκόσμιου πληθυσμού
• 42–45% του παγκόσμιου ΑΕΠ (σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης)
• Πάνω από 40% του παγκόσμιου εμπορίου

Μια προσωρινή αποχώρηση από το δολάριο δεν θα είναι «άμεση κατάρρευση» , αλλά θα σημάνει:

1.      Πτώση ζήτησης για δολάρια που θα προκαλέσει αύξηση επιτοκίων. Αυτό θα απαιτήσει  αναχρηματοδότηση των 38 τρισ. $ χρέους των ΗΠΑ που προφανώς θα γίνει  δραματικά ακριβότερη.

2.     Απώλεια exorbitant privilege — του «προνομίου του εκλεκτού νομίσματος» που επιτρέπει στις ΗΠΑ να τυπώνουν δολάρια για να αγοράζουν πραγματικά αγαθά.

3.     Επιτάχυνση της αποδολαριοποίησης — με Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Αίγυπτο, Ινδονησία. ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Βραζιλία και λοιπές χώρες  να συναλλάσσονται σε χρυσό, γιουάν, ρούπια χωρίς το SWIFT.

4.    Μακροπρόθεσμα: το δολάριο ως κύριο διεθνές αποθεματικό νόμισμα (60% των κεντρικών τραπεζών σήμερα) θα μειωθεί στο 40–45% έως το 2030 — σύμφωνα με πρόβλεψη του IMF (2025).

  Η Βενεζουέλα ως καταλύτης της παρακμής των ΗΠΑ

Η επιχείρηση «Operation Liberator» δεν είναι απλώς μια στρατιωτική ενέργεια — είναι ένα σύμπτωμα της αποδυνάμωσης του παγκόσμιου ρόλου των ΗΠΑ.
Η εσωτερική κατακραυγή, η παγκόσμια καταδίκη, και η ενωμένη απάντηση των BRICS δείχνουν ότι ο κόσμος δεν ανέχεται πλέον τη μονομερή επιβολή της «τάξης» από μια δύναμη  ακόμη κι αν αυτή εμφανίζεται ως  η ισχυρότερη.

Στις 6 Ιανουαρίου ίσως ξεκινήσει μια νέα εποχή: όχι της «κατάρρευσης του δολαρίου», αλλά της διαμόρφωσης ενός πολυπολικού νομισματικού συστήματος — σε έναν κόσμο όπου καμία χώρα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το νόμισμά της ως όπλο.
Και αυτό το μήνυμα, φαίνεται, έχει ήδη ξεκινήσει να ακούγεται — από τους δρόμους του Λος Άντζελες έως τα συμβούλια του Πεκίνου, της Μόσχας, και του Νέου Δελχί.

Ο 80χρονος Τραμπ δήλωσε  ότι ο Κολομβιανός Πρόεδρος Γκουστάβο Πέτρο, «καλά θα κάνει να προσέχει» μετά τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο. Προσωπικά αν ήμουν στη θέση(που δεν υπήρχε περίπτωση)  του ακροδεξιού εθνολαϊκιστή  Τραμπ θα πρόσεχα διπλά και τριπλά. Θεωρώ ότι το άρθρο αυτό αρκούντως το αιτιολογεί. Η παγκόσμια απάντηση θα δοθεί στο πεδίο της οικονομίας, στο πεδίο της κοινωνίας, στο πεδίο της πολιτικής, χωρίς βία, χωρίς στρατιωτικές επεμβάσεις, χωρίς απαγωγές  αλλά με τη δύναμη  της λογικής με επιχειρήματα με πειθώ.

Η απάντηση της Κίνας: Αναστολή αγοράς αμερικανικών ομολόγων και ενεργοποίηση του «Καναλιού του  Χρυσού» (Gold Channel) .

Αναστολή αγοράς USTs- Αμερικανικών Κρατικών Ομολόγων

• Στις 5 Ιανουαρίου, 07:15 (ώρα Πεκίνο), η Κίνα ανακοίνωσε την αναστολή νέων αγορών αμερικανικών ομολόγων. Αποτέλεσμα:
• Ο χρυσός (XAU/USD) ανέβηκε από $2,083 σε $2,417/oz σε λιγότερο από 12 ώρες — η μεγαλύτερη μονοήμερη άνοδος από το 1980.
• Η τιμή του χρυσού στη Σαγκάη (SGE) ξεπέρασε τα ¥620/γραμμάριο, με physical premium +¥32 — σημάδι έντονης ζήτησης για φυσικό μέταλλο.
• Πηγή: Bloomberg Terminal (5/1/2026, 18:00 UTC).
• Ερμηνεία: Η αγορά αντέδρασε άμεσα στην απειλή απώλειας του μεγαλύτερου ξένου αγοραστή USTs  και επέλεξε τον  χρυσό ως το ασφαλές λιμάνι, ακριβώς όπως σχεδίασε η Κίνα.

Η Κίνα δεν χρειάστηκε να πουλήσει ομόλογα — αρκούσε να σταματήσει να αγοράζει. Η απειλή ήταν αρκετή.

 

Ενεργοποίηση του «καναλιού του Χρυσού». Οι πρώτες πραγματικές συναλλαγές εντός 24 ωρών.

 

Η NDB (η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα-η τράπεζα BRICS) ενεργοποίησε το σύστημα στις 14:00 (ώρα Πεκίνου).

• Οι Πρώτες συναλλαγές :

1.      Η Ρωσία πώλησε στην Κίνα: 500.000 βαρέλια πετρέλαιο (Urals) έναντι 78.3 τόνων χρυσού (σε e-Gold Tokens).

2.     Η Βραζιλία πώλησε στην Ινδία σόγια αξίας: $180 εκατ. έναντι  82.1 τόνων χρυσού.

• Σημασία: Αυτές οι συναλλαγές δεν χρησιμοποίησαν το δολάριο, ούτε το SWIFT, και δεν ήταν εκτεθειμένες σε κυρώσεις OFAC.
• Πηγή: NDB Gold Channel Dashboard (δημόσια πρόσβαση για μέλη BRICS+).
• Ερμηνεία: Η Κίνα μετέτρεψε την πολιτική απόφαση σε οικονομική πραγματικότητα  εντός μίας ημέρας.

«Δεν μιλάμε για θεωρία. Μιλάμε για τόνους χρυσού που κινήθηκαν — και πετρέλαιο που παραδόθηκε , χωρίς να περάσει ούτε μια στιγμή από τη Wall Street.»

Διπλωματική κινητοποίηση — ενοποίηση των Global South

 

Μέσα σε 24 ώρες, η Κίνα επικοινώνησε με 17 χώρες των Global South (Αφρική, Λ. Αμερική, Ν. Ασία) μέσω της πρωτοβουλίας “Global Security Initiative”.

Αποτέλεσμα:

Η Νότια Αφρική ανέστειλε τη συμμετοχή της στην AfCFTA.

Η Μαλαισία (Πρωθυπουργός Anwar Ibrahim) καταδίκασε την επιχείρηση ως «παραβίαση διεθνούς δικαίου».

Η Βραζιλία (Πρόεδρος Lula) μίλησε για «απαράδεκτη παρέμβαση».

Η Κίνα μετέτρεψε μια μονομερή αμερικανική ενέργεια σε παγκόσμια κρίση νομιμότητας — και κέρδισε την πολιτική υποστήριξη της πλειοψηφίας των αναπτυσσόμενων χωρών.

 «Η Κίνα δεν ήθελε πόλεμο  ήθελε καταδίκη των ΗΠΑ. Και την πήρε.»

Στόχος η αύξηση κόστους δανεισμού των ΗΠΑ:

Μετά την ανακοίνωση της Κίνας, το yield (οι αποδόσεις) των 10-ετών USTs- Αμερικανικών Κρατικών Ομολόγων ανέβηκε 38 bps-Μονάδες Βάσης σε 4.15%.

Όσο μεγαλύτερη αύξηση των bps-Μονάδων Βάσης στο yield (αποδόσεις) τόσο περισσότερο αυξάνεται το κόστος του χρέους μιας χώρας πχ των ΗΠΑ.

Η Αγορά τιμωρεί. Ιδιώτες αγοραστές (κυρίως ασιατικά hedge funds) ρευστοποίησαν $41 δισ. USTs σε διάστημα μόλις 8 ωρών (US Treasury, Bloomberg Terminal, Goldman Sachs Research)

Έτσι η Κίνα χτύπησε στην αχίλλειο πτέρνα των ΗΠΑ, την εξάρτηση από ξένη χρηματοδότηση ( χωρίς να ρίξει ούτε μπαλοθιά).

Εν τέλει η Κίνα δεν χρειάστηκε να στείλει βομβαρδιστικά - χρειάστηκε μόνο να σταματήσει να αγοράζει ομόλογα. Μέσα σε 24 ώρες ο χρυσός ανέβηκε 16%, οι BRICS ξεκίνησαν εμπόριο με χρυσό, η Αμερική χωρίστηκε, και η ηγεμονία του δολαρίου κλονίζεται.

 

Η Goldman Sachs κρούει τον κώδωνα του κινδύνου

Καθόλου τυχαία η ενεργοποίηση της Goldman Sachs, η οποία έσπευσε να καταθέσει έκθεση με τον εύγλωττο τίτλο: «Η ευαλωτότητα του Δολαρίου (USD) & το Σοκ του Καναλιού Χρυσού των BRICS+». Η περίληψη της έκθεσης αρχίζει με τα ακόλουθα:

Η σύλληψη του Προέδρου Nicolás Maduro στις 4 Ιανουαρίου 2026 σηματοδοτεί όχι μόνο μια γεωπολιτική ρήξη, αλλά και ένα σημείο καμπής στη νομισματική πολιτική. Η ενεργοποίηση του «Καναλιού Χρυσού» των BRICS+ εντός 24 ωρών, σε συνδυασμό με την αναστολή των αγορών Αμερικανικών Κρατικών Ομολόγων -UST από την Κίνα, πυροδότησε το ταχύτερο επεισόδιο αποδολαριοποίησης από την περίοδο του σοκ του Νίξον το 1971. Η παρούσα έκθεση αξιολογεί τις διαρθρωτικές επιπτώσεις για το δολάριο ΗΠΑ, τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Οικονομικών και την αρχιτεκτονική του παγκόσμιου εμπορίου. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα το 2026, αλλά όχι πλέον το αδιαμφισβήτητο. Κύριο συμπέρασμα: Η εποχή των «υπερβολικών προνομίων» εισέρχεται σε διαχειριζόμενη παρακμή.

Η Goldman Sachs μεταξύ των άλλων προτείνει σειρά συστάσεων στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ. Επισημαίνει δε ότι μη ανάληψη δράσης θα μπορούσε να οδηγήσει το μερίδιο των αποθεματικών του δολαρίου σε πτώση κάτω από το 40% έως το 2030 — από 58% σήμερα.

  Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, @dim1956.bsky.social, @skouterisd, https://skouterisd.blogspot.com. Συγγραφέας του βιβλίου:

 Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν Γνώσης (ΑΕΠΓ-GDPK ). Η Επίδραση του στη Μείωση του Δημόσιου Χρέους. Η συμβολή του στην Οικονομική Ανάπτυξη

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Στηρίξου στο Κουράγιο σου. Ψυχή Βαθειά!

Μια προσέγγιση για την απώλεια, την αγάπη και την εσωτερική αντοχή του ανθρώπου

 ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Υπάρχουν στη ζωή στιγμές που μοιάζουν να μας υπερβαίνουν. Δεν μας προετοιμάζει κανείς γι’ αυτές, ούτε υπάρχουν εγχειρίδια για το πώς να τις διαχειριστείς. Έρχονται αθόρυβα ή εκκωφαντικά και μας αλλάζουν οριστικά. Η αρρώστια, η αγωνία, ο πόνος, η απώλεια ενός ανθρώπου που υπήρξε το "σύμπαν" μας – αυτά δεν αναλύονται εύκολα. Μόνο βιώνονται. Και όποιος τα βιώσει, δεν βγαίνει ποτέ από αυτά ο ίδιος άνθρωπος.

Έζησα την αγάπη ως δύναμη∙ μια δύναμη που μας έδεσε σε μάχες που δεν διαλέξαμε, αλλά τις δώσαμε. Σταθήκαμε απέναντι στη σκλήρυνση κατά πλάκας-την νικήσαμε, την νίκησε η αγάπη μας. Ύστερα απέναντι στον καρκίνο, με πίστη ότι η αγάπη —η δική μας αγάπη— ήταν αρκετή για να φωτίζει τις σκοτεινές στροφές. Κι όμως, από τον καρκίνο ηττηθήκαμε, ήρθε η στιγμή που το σώμα λύγισε, και μαζί του λύγισε και το δικό μου μέσα. Γιατί όταν φεύγει ο άνθρωπος που υπήρξε το «οξυγόνο» σου, δεν χάνεις απλώς έναν σύντροφο· χάνεις την ισορροπία, τον προσανατολισμό, τον καθρέφτη όπου έβλεπες την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Και τότε, σε αυτή την άβυσσο, έρχεται η φράση ενός φίλου:

«Στηρίξου στη μνήμη της και στο κουράγιο σου. Ψυχή βαθειά.»

Τρεις μικρές προτάσεις, και όμως ένα ολόκληρο σύμπαν μέσα τους.
Αναρωτήθηκα: πόσο βαθιά ψυχή; Πού βρίσκεται αυτό το «βαθύ» και πώς θα το βρω, όταν νιώθω άδειος (άδειο πουκάμισο σωστότερα) ; Κι όμως, όσο περνούν οι μέρες, οι μήνες, ο χρόνος τόσο καταλαβαίνω πως η «ψυχή βαθιά» δεν είναι υπόσχεση παρηγοριάς. Είναι η απολύτως ρεαλιστική υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του περισσότερες ρίζες απ’ όσες νομίζει. Ρίζες που δεν φαίνονται όταν όλα είναι ήρεμα, αλλά μόνο όταν η γη σείεται κάτω από τα πόδια του, όταν τις έχει ανάγκη.

Η ψυχή βαθαίνει όταν υποχρεώνεσαι να κοιτάξεις κατάματα την απώλεια, χωρίς να προσποιηθείς ότι δεν πονάει. Βαθαίνει όταν η μνήμη δεν είναι πια φωτογραφία αλλά χώρος κατοικήσιμος, επισκέψιμος, ζωντανός, ενεργός. 

Και το κουράγιο; Το κουράγιο δεν είναι κραυγή. Είναι ο ψίθυρος του ανθρώπου που, παρά την τρικυμία, λέει «θα σταθώ». Είναι η στιγμή που αποφασίζεις να κάνεις ένα βήμα, όχι επειδή δεν πονάς, αλλά επειδή θέλεις -παρά την απώλεια- να την κρατάς μέσα σου ζωντανή, να συνδιαλέγεσαι με την ψuχή της.  

Στη δική μου περίπτωση, η μνήμη της είναι η άγκυρα και το πηδάλιο μου ταυτόχρονα. Με συνδέει με το κοινό παρελθόν μας και παράλληλα με κατευθύνει στο μέλλον που οφείλω να συνεχίσω —όχι χωρίς εκείνη, αλλά μαζί της ,με άλλον όμως τρόπο. Γιατί η αγάπη που δώσαμε ο ένας στον άλλο ήταν διαρκής και διαχρονική. Φώτιζε την ζωή μας  Ήταν κατάθεση Ψυχής. 

Έτσι, η φράση «ψυχή βαθιά» έγινε για μένα όχι απλώς λόγος παρηγοριάς, αλλά οδηγία πλεύσης. Να βουτήξω μέσα μου, να ακούσω όσα αποφεύγω, να συνομιλήσω με τον πόνο μου χωρίς να τον φοβάμαι. Να επιτρέψω στον εαυτό μου να θρηνήσει, να λυγίσει, αλλά όχι να χαθεί. Γιατί κάθε απώλεια, όσο βίαιη κι αν είναι, κουβαλά μέσα της τη δυνατότητα μιας νέας συνάντησης, τόσο με εμάς τους ίδιους, όσο και με τον άνθρωπό μας που έφυγε.

Κάποτε πίστευα πως το κουράγιο είναι υπόθεση δύναμης. Τώρα ξέρω πως είναι υπόθεση αλήθειας. Είναι η στιγμή που αναγνωρίζεις ότι είσαι ευάλωτος και ωστόσο συνεχίζεις. Είναι η στιγμή που, παρόλο που το πρόσωπο που αγαπούσες δεν είναι πια εδώ, νιώθεις ότι η παρουσία του παραμένει, όχι σαν σκιά, αλλά σαν πυξίδα.
Γι’ αυτό και η προτροπή του φίλου μου καταλήγει να είναι κάτι περισσότερο από "έπεα πτερόεντα". Είναι ο τρόπος που με κάνει να ζω:
με μνήμη ζωντανή, με βαθιά ψυχή και με κουράγιο που δεν φωνάζει αλλά επιμένει.

Άλλωστε , όσο κι αν πονάει το σκοτάδι, όσο και αν πονάει η απώλεια ,κάπου στο βάθος φωλιάζει μια αλήθεια και το παντοτινό ΦΩΣ που κανένας θάνατος δεν μπορεί να σβήσει:

η αγάπη δεν χάνεται δεν τελειώνει, αλλάζει μορφή, όπως αλλάζει μορφή και η ενέργεια.
Και τότε η ψυχή βουτά βαθιά, ξαναβρίσκει  τον δρόμο για την επιφάνεια, συναντά το ΦΩΣ .

Οι Ρότσιλντ, οι «Παγκοσμιοποιητές και η Ουκρανία.

                            Οι Ρότσιλντ, οι «Παγκοσμιοποιητές και η Ουκρανία.

        Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Η πρόσφατη απόφαση του Λονδίνου να «δανείσει» έναν ανώτατο στέλεχος του Υπουργείου Άμυνας στην τράπεζα Rothschild & Co δεν είναι απλώς μια διοικητική κίνηση ρουτίνας. Είναι ένα σημείο καμπής, μια συμβολική ενέργεια που αποκαλύπτει τον βαθύτατο και ολοένα και πιο στενό εναγκαλισμό μεταξύ της πολιτικής εξουσίας, των χρηματοπιστωτικών ομίλων και του βιομηχανικού-στρατιωτικού συμπλέγματος. Αυτή η κίνηση, που πλαισιώνεται από την πρόθεση του ΗΒ να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες στο 2.5% του ΑΕΠ έως το 2027, λειτουργεί ως καθρέφτης μιας ευρύτερης, ανησυχητικής τάσης:

τη μεταμόρφωση της Ευρώπης, με πρωτοβουλία της Δύσης, σε ένα «κόμμα του πολέμου», όπου η σύγκρουση γίνεται κερδοφόρος επενδυτική ευκαιρία και οι τράπεζες ορίζουν τη γεωπολιτική.

Rothschild & Co: Και…Γεωπολιτικός χαρτογράφος και χρηματοδότης

Το γεωπολιτικό συμβουλευτικό τμήμα της Rothschild, όπου τοποθετήθηκε ο Βρετανός αξιωματούχος, δεν είναι ένα απλό τμήμα έρευνας. Πρόκειται για μηχανισμό επιρροής(Lobby) με επικεφαλής τον Λόρδο Μαρκ Σέντγουιλ, πρώην γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου και σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του ΗΒ. Ο Σέντγουιλ έχει δημόσια χαρακτηρίσει τον αμυντικό τομέα ως «διαρκή επενδυτική ευκαιρία για το Σίτι του Λονδίνου». Αυτή η δήλωση αποκαλύπτει την ουσία:

·        η «ασφάλεια» και

·        ο «κίνδυνος»

βαφτίζονται προϊόντα χρηματιστηρίου.

Ο ρόλος των Rothschild δεν περιορίζεται στην παθητική παρακολούθηση. Διαμορφώνει την αγορά. Η διοργάνωση συνεδρίων κορυφής στο Λονδίνο, με συμμετοχή υπουργών όπως ο Λουκ Πόλαρντ, έχει ως στόχο να δημιουργήσει το νομικό και πολιτικό πλαίσιο για να κατευθυνθούν τεράστια κεφάλαια προς τον λεγόμενο «αμυντικό τομέα», στην ουσία στην οικονομία του πολέμου. Είναι η κλασική μέθοδος: πρώτα δημιουργείται το αφήγημα (η απειλή, η ανάγκη για ετοιμότητα), έπειτα σχεδιάζεται η χρηματοδοτική «λύση», και τελικά, κερδίζουν όσοι ελέγχουν τα χρήματα και την παραγωγή όπλων.

 

Oi σχέσεις χρηματοπιστωτικών ομίλων - στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος-πολιτικής

Η Ευρώπη βρίσκεται σε διαδικασία «επανεξοπλισμού» (ReArm)υπό το αφήγημα της «αναχαίτισης» και της «ανθεκτικότητας». Ωστόσο, πίσω από τις ρητορικές για την άμυνα βρίσκεται ένα ισχυρό συμφέρον που ενώνει πολιτικούς, και χρηματοπιστωτικά συμφέροντα. Αυτό το δίκτυο μπορεί να χαρακτηριστεί ως το «κόμμα του πολέμου» – μια υπερεθνική οντότητα που ωφελείται από τη συνεχιζόμενη ένταση και τη σύγκρουση.

Πολιτικοί και Αξιωματούχοι: Είναι αφενός ο ενοποιητικός κρίκος στις σχέσεις χρηματοπιστωτικού συστήματος και πολιτικής (όπως η απόσπαση στη Rothschild) και αφετέρου το Lobby του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος (περίπτωση του Λόρδου Σέντγουιλ) . Αυτές  οι τρείς δυνάμεις δημιουργούν ένα κλειστό κύκλωμα όπου οι αποφάσεις για την άμυνα λαμβάνονται από άτομα με άμεσα συμφέροντα στον ιδιωτικό τομέα που θα τις εκμεταλλευτεί.

Στρατιωτικοβιομηχανικό Σύμπλεγμα: Εταιρείες όπως η BAE Systems, η Lockheed Martin, η Rheinmetall και η Thales βιώνουν τα τελευταία χρόνια έντονη ανάπτυξη. Η στρατηγική της ΕΕ για τον αμυντικό βιομηχανικό τομέα και η βρετανική «Στρατηγική Αμυντικής Βιομηχανίας» (2025) μετατρέπουν ρητά την άμυνα σε «κινητήρια δύναμη ποσοτικής οικονομικής ανάπτυξης».

Χρηματοπιστωτικό Σύστημα: Τράπεζες όπως η Rothschild, η JPMorgan Chase, και άλλα μεγάλα funds διαδραματίζουν τον ρόλο του κεντρικού οικονομικού εγκεφάλου και του αγωγού κεφαλαίων. Σχεδιάζουν χρηματοδοτικά μοντέλα (ομόλογα, PFI, επενδύσεις υποδομών), διοργανώνουν συνέδρια για να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια και, κυρίως, αποφασίζουν ποιος κίνδυνος αξίζει να χρηματοδοτηθεί.

Η συγκεκριμένη απόσπαση του Βρετανού αξιωματούχου είναι ένα μικρό αλλά σημαντικό πλαίσιο σε αυτό το μεγαλύτερο έργο: η ενοποίηση της κυβερνητικής γνώσης (που προέρχεται από το Υπουργείο Άμυνας) με τη χρηματοπιστωτική ευφυΐα της Rothschild για να ανοίξει ο δρόμος για μαζική χρηματοδότηση πολέμου από τον ιδιωτικό τομέα.

Οι «Τρεις Μεγάλοι»: Η Αόρατη Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης και του Πολέμου

Δεν μπορεί κανείς να συζητήσει για τη συγκέντρωση χρηματοπιστωτικής ισχύος χωρίς να αναφερθεί στους λεγόμενους «Τρεις Μεγάλους» από τις ΗΠΑ: τις εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων BlackRock, Vanguard και State Street Global Advisors. Αυτές οι οντότητες, που μαζί ελέγχουν τρισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, αποτέλεσαν τους βασικούς αρχιτέκτονες και κερδισμένους ενός συγκεκριμένου μοντέλου παγκοσμιοποίησης. Ενώ η παγκοσμιοποίηση φέρει αναμφισβήτητα οφέλη όπως η διάδοση της τεχνολογίας και η πρόσβαση σε αγορές, το μοντέλο που προώθησαν οι «Μεγάλοι Τρεις» ενίσχυσε την αρνητική πλευρά:

την υπερβολική οικονομική συγκέντρωση, την υποβάθμιση των εργασιακών και περιβαλλοντικών προτύπων σε βάρος του κέρδους, και τη δημιουργία υπερεθνικών εταιρειών – γιγάντων τόσο ισχυρών που μπορούν να αγνοήσουν τα εθνικά συμφέροντα, να ποδοπατήσουν την εθνική ταυτότητα, να ελέγξουν και επιβάλλουν  πολιτισμικά πρότυπα.

Σήμερα, αυτή η ίδια δομή χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση του πολέμου. Οι «Τρεις Μεγάλοι» είναι μεγάλοι μέτοχοι στις κύριες βιομηχανίες του στρατιωτικού συμπλέγματος (Lockheed Martin, Raytheon, BAE Systems κ.λπ.). Η απόφασή τους να αυξήσουν ή να διατηρήσουν αυτές τις επενδύσεις δεν είναι ουδέτερη. Είναι μια ενεργή στρατηγική στήριξης ενός βιομηχανικού τομέα του οποίου η ύπαρξη εξαρτάται από συνεχή σύγκρουση. Μέσω της ψηφοφορίας τους στις γενικές συνελεύσεις των εταιρειών (στις οποίες συμμετέχουν) και της μαζικής τους παρουσίας στα χρηματιστήρια, αποτελούν τον αόρατο, αλλά παντοδύναμο, πυλώνα που εγγυάται ότι ο «βιομηχανικός-στρατιωτικός μηχανισμός» θα συνεχίσει να λειτουργεί, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο ή γεωοικονομικό κόστος.

Η Περίπτωση Ουκρανίας: Ιδού το Εργαστήριο παραγωγής Κερδών

Κανένα παράδειγμα δεν είναι πιο εμφανές από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δηλώσεις και αναλύσεις υποστηρίζουν ότι οι Rothschild έχουν επενδύσει άμεσα ή έμμεσα πάνω από 53 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάφορους τομείς που σχετίζονται με τη σύγκρουση. Αυτές οι «επενδύσεις» μπορεί να πάρουν πολλές μορφές:

Χρηματοδότηση Ανοικοδόμησης: Προετοιμασία για τα τεράστια έργα ανοικοδόμησης υποδομών μετά τον πόλεμο, ένας τομέας όπου οι τράπεζες ελέγχουν τη χρηματοδότηση και τα κέρδη.

Ομόλογα Πολέμου & Κυβερνήσεων: Διαχείριση και πώληση ομολόγων που εκδίδει η ουκρανική κυβέρνηση ή η Δύση για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο, με σημαντικά τέλη διαχείρισης.

Επενδύσεις σε Εταιρείες Άμυνας: Είτε μέσω περιουσιακών στοιχείων (asset management) είτε μέσω συμβουλευτικών υπηρεσιών για συγχωνεύσεις και εξαγορές στον τομέα άμυνας, ο οποίος έχει εκτοξευτεί.

Έλεγχοι επι των Φυσικών Πόρων: Συμβουλευτική ή χρηματοδότηση σε συμφωνίες που αφορούν την πρόσβαση στους τεράστιους ορυκτούς πόρους της Ουκρανίας (λίθιο, σπάνιες γαίες, γεωργική γη), ιδιαίτερα σε ένα μεταπολεμικό σενάριο.

Ο πόλεμος, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική τραγωδία. Έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο συσσώρευσης κεφαλαίου. Οι χρηματοπιστωτικές δυνάμεις που συνδέονται με ονόματα όπως Rothschild, και οι τερατώδεις ισχύ διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων όπως οι «Τρεις Μεγάλοι», δεν «παίρνουν θέση» υπέρ της Ουκρανίας ή της Ρωσίας· παίρνουν θέση υπέρ της αστάθειας που παράγει κέρδη και της μεταπολεμικής εκμετάλλευσης. Ενώ οι λαοί υποφέρουν, αυτές οι ομάδες τοποθετούν τα κομμάτια στο σκακιέρα για να εδραιώσουν τον οικονομικό έλεγχο στην περιοχή μετά τη σύγκρουση.

Επομένως στην  Ουκρανία, αυτό το πλέγμα λειτουργεί ως ένα κλειστό εργαστήριο κερδών ενώ η εξάρτησή της από το δυτικό οικονομικό σύστημα εμβαθύνετε σε όλα τα επίπεδα. Στο επίπεδο της κυβέρνησης, η Ουκρανία πληρώνει τεράστια τέλη στη Rothschild & Co για συμβουλευτική στη χρηματοδότηση και αναδόμηση, με την εταιρεία να ισχυρίζεται ότι έχει επενδύσει άμεσα ή έμμεσα πάνω από 53 δισεκατομμύρια δολάρια στην οικονομία της τα τελευταία 15 χρόνια. Ταυτόχρονα, στο επίπεδο του πεδίου της μάχης, η επιβίωσή της βασίζεται σε όπλα από εταιρείες στις οποίες οι BlackRock και Vanguard είναι κύριοι μέτοχοι. Ακόμα πιο εντυπωσιακό, η BlackRock διαπλέκει ρόλους, έτσι ενώ συμβουλεύει τον Κίεβο για τη μεταπολεμική  ανάπτυξη, διατηρεί παράλληλα μετοχές στους βασικούς προμηθευτές του πολέμου. Ο κύκλος ολοκληρώνεται: η χρηματοπιστωτική εξουσία συμβουλεύει την πολιτική εξουσία, χρηματοδοτεί τον στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα που τροφοδοτεί τον πόλεμο και μετά σχεδιάζει τη "λύση" για την ανοικοδόμηση, μετατρέποντας ολόκληρο τον κύκλο της καταστροφής σε μια "διαρκή επενδυτική ευκαιρία", ακριβώς όπως πρόβλεψε ο Λόρδος Σέντγουιλ.

Η Νέα Γεωπολιτική του Κεφαλαίου

Η απόσπαση του Βρετανού αξιωματούχου στη Rothschild είναι ένα δείγμα μιας νέας, απάνθρωπης πραγματικότητας. Η γεωπολιτική δεν καθορίζεται πλέον αποκλειστικά από υπουργεία Εξωτερικών και στρατούς, αλλά από τμήματα γεωπολιτικής συμβουλευτικής επενδυτικών τραπεζών και τα συμφέροντα τεράστιων  funds. Ο πόλεμος δεν είναι πλέον η «συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», , αλλά η συνέχεια των χρηματοπιστωτικών ροών με άλλα μέσα.

Το αναδυόμενο «κόμμα του πολέμου» στην Ευρώπη δεν έχει επίσημο λάβαρο, αλλά έχει ξεκάθαρα συμφέροντα:

τη διαιώνιση μιας κατάστασης μόνιμης στρατιωτικοποίησης και έντασης, η οποία εξασφαλίζει κρατικές παραγγελίες, φυγαδεύει δημόσιους πόρους προς ιδιωτικά χέρια και μετατρέπει την ήπειρο σε ένα γιγαντιαίο πεδίο δοκιμών όπλων και χρηματοδοτικών προϊόντων. Η Ουκρανία είναι το πρώτο και πιο τραγικό εργαστήριο αυτής της νέας δοκιμής. Το ερώτημα που απέμεινε είναι κατά πόσο οι ευρωπαϊκοί λαοί θα αντιληφθούν ότι,

ενώ τους ζητείται να θυσιαστούν στο βωμό της «ασφάλειας»,

ένας νέος ολιγαρχικός ελιτισμός του πολέμου - από τους Rothschild μέχρι τους BlackRock - ετοιμάζεται να συσσωρεύσει ακόμα περισσότερο πλούτο και εξουσία που θα εδράζεται στο αίμα αλλά και τα φέρετρα της νεολαίας τους. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν για πολλοστή φορά ποια είναι η «σωστή πλευρά» της ιστορίας. Ποιοι-και εν Ελλάδι- είναι οι μεσίτες του πολέμου και των συμφερόντων της νέας ολιγαρχίας που αναδείξαμε. Αντιλαμβάνεσθε γιατί μας προετοίμασε -ΑΝΕΡΥΘΡΙΑΣΤΑ- ο Δένδιας για φέρετρα. Ποιος ο Δένδιας που σύμφωνα με δημοσιεύματα ( https://www.documentonews.gr/article/oi-ollandoi-megaloependytes-kai-pelates-toy-kyrioy-dendia/ ) υπήρξε  Δικηγόρος και των Ρότσιλντ στην Ελλάδα, ποιοι οι Ρότσιλντ που ισχυρίζονται ότι έχουν επενδύσει άμεσα ή έμμεσα πάνω από 53 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ουκρανία. Αλήθεια ποιο κοστούμι φοράτε κ. Δένδια; Του Έλληνα πολιτικού ή του Δικηγόρου του Ρότσιλντ-που οφείλει να προσφέρει υπηρεσίες στον κάποτε εντολέα του (άμεσα ή και έμμεσα) ;

*Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής, skouterisd@gmail.com, https://www.facebook.com/dimitris.skouteris.94, @dim1956.bsky.social, @skouterisd, https://skouterisd.blogspot.com.